คิดถึง.. มากกว่าใคร

posted on 11 Sep 2008 14:55 by beginningoflife

ท้องฟ้าของกรุงเทพหลายวันมานี้ถูกปกคลุมไว้ด้วยเมฆเทาครึ้ม
ไม่รู้ว่าจิตรกรคนไหนกันที่ทำจานสีที่มีแต่สีเทาหกลงบนผืนผ้าใบผืนนี้
ทำให้ท้องฟ้าสดใสที่เคยมีได้จางหายไปจนหมด
ฝนตกหนักมาสองวันติด ทำให้ผ้าที่ตากไว้ไม่ยอมแห้งเสียที
แสงแดดอ่อนๆ ที่ทอลงมาเป็นพักๆ ในยามเช้า ก็ไม่ใคร่จะช่วยอะไรได้มากมายนัก
และทำให้วันนี้.. ก็ยังคงต้องเอาผ้าออกมาตากอยู่เหมือนเดิม..


.....


วันอังคาร - วันพุธ..
2 วันกับการนั่งๆ นอนๆ มองดูสายฝนอยู่กับบ้าน
อยู่ติดบ้าน ไม่ออกไปไหน.. พักผ่อน ไม่ต้องไปทำงาน..
นั่งมองดูสายฝนที่ตกลงมากระทบกับพื้นดินในระดับสายตาที่เปลี่ยนไป
จากชั้นที่ 27 ของตึกสูงสำนักงานย่านสีลม ลดเหลือชั้น 2 ของบ้านพักย่านฝั่งธน
นั่งมองชีวิตภายนอกผ่านกระจกบานใสที่ถูกเกาะพราวไปด้วยละอองฝนที่ตกกระทบ

ถึงเปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนมุมมอง
แต่บรรยากาศรอบข้างที่รู้สึกได้ก็ยังคงเหมือนเดิม

"...................................."

การหยุดอยู่บ้านในวันที่คนทั่วไปต้องไปทำงาน
ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้นี่เอง...


คิดถึงใครสักคนที่ไม่ได้เห็นหน้า
อากาศของที่ตรงนี้ กับที่ตรงนั้น จะเหมือนกันไหม?


.....


เสียงเพลงจากบันทึกการแสดงสดคอนเสิร์ตเพลงแบบประภาส
ดังคลอไปพร้อมกับสีเทาจางๆ ของท้องฟ้าเบื้องบน
คอนเสิร์ตที่ใครบางคนเคยพูดให้ฟังว่าอยากจะมาดูให้ได้
เพราะมีแต่นักร้องที่ชื่นชอบมาร้องเพลงของนักแต่งเพลงที่ชื่นชมทั้งนั้น


คิดถึงใครบางคนที่ไม่ได้เห็นหน้า
ถ้าวันนี้ได้อยู่ใกล้ๆ กัน ก็คงจะได้นั่งดูด้วยกันแล้ว


.....


19.58 นาฬิกา ขณะที่นิทานหิ่งห้อยกำลังถูกเล่าขาน
พี่ส้ม.. โทรมาแจ้งเรื่องงานสำคัญที่จะจัดขึ้นในวันอาทิตย์นี้อีกครั้ง
หลังจากที่เคยคุยสามสายพร้อมว่าที่พี่เขยไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน
ถ้าบีไปได้คงได้เจอะเจอกันนะ ขอให้พี่ส้มกับพี่บอลมีความสุขมากๆ นะคะ


.....


22.22 นาฬิกา กับอุณหภูมิ 26.2 องศา

ฝังตัวเองไว้ใต้ฟูกผืนหนา ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
มองดูชีวิตที่เงียบสงบของผู้คนมากมาย
เพลงเหงาหลายเพลงถูกเปิดคลอวนซ้ำไปมาอย่างเบาๆ
กองหนังสือและต้นฉบับที่เขียนค้างไว้ถูกวางเรียงรายอยู่บนเตียงกว้าง
ยิ่งมีเนื้อที่เยอะมากเท่าไหร่ ปริมาณของสิ่งของที่วางไว้ก็เยอะขึ้นตามลำดับ
เตียงนี้มันคงจะใหญ่เกินไปสำหรับการนอนคนเดียวจริงๆ
ถ้ามีเวลา(และกะตังค์) คงต้องจัดการเปลี่ยนให้มันพอดีให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที..


.....


การที่เราสองคนอยู่ห่างไกล และไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานอย่างนี้
ปริมาณของความเหงาและความคิดถึงที่มี มันมากมายขนาดไหน..


สายฝนภายนอกได้หยุดตกไปนานแล้ว
แต่ความเหงาและความคิดถึงมันไม่ลดลงแม้แต่น้อย
เสียงเพลงของความเหงาที่เปิด ยังคงแสดงเจตจำนงของมันอย่างเที่ยงตรง
ไม่แน่ว่ากลางดึกของวันนี้หรือเช้าวันพรุ่งนี้ฝนอาจจะตกลงมาอีกก็ได้
และบรรยากาศของมันก็คงจะทำให้ยิ่งเหงามากกว่านี้ก็ได้


หากเพียงแค่ได้เห็นหน้า
เสียงเพลงเหงาที่เปิดฟังและความรู้สึกที่มี
ก็คงจะดูไม่เหงาเกินความจำเป็น..


.....

=+=+=+=+=

=+=+=+=+=

 

Comment

Comment:

Tweet

ความห่างไกลอาจทำให้เราเหงา
แต่มันก็ทำให้ความคิดถึงได้ออกเดินทาง

นู๋ว่ามั้ย?


^^

#1 By 【all about PⓤY】 on 2008-10-01 09:15